_MG_7690

Uncle Wellington

Bio

eng

nl

Schemerzones, dat is waar de magie gebeurt. Geslingerd tussen jazz, hiphop en verhalende folk creëert Uncle Wellington een universum waarin hybride drums zweterig paren met melancholische folktronica. Tussen akoestische pop en analoog experiment. Tussen rauwe poëzie en lieflijke waan.

In 2015 bracht Uncle Wellington de EP ‘When It Takes A Lot Of Time’ uit met producer Jasper Maekelberg. Hezelfde jaar stonden ze in de finales van Jonge Wolven, Verse Vis, en Westtalent. In 2016 releaste de band de single ‘The Catcher’, geproduced door Filip Tanghe (Balthazar).


Jonas Bruyneel (Boonyi)

Frie Mechele (Frie Maline)

Esther Coorevits (I Will, I Swear)

Sven Sabbe (Modern Art)

Renaud Debruyne (Shore Shot)


‘Een knisperend haardvuur, een warme chocomelk en een dekentje. En dit nummer. Een single die zó op de radio kan.’ (Studio Brussel)

‘De frontzangeres pakte het publiek meteen in met haar stem. Met een geluid dat klinkt als Portishead kan dit dan ook niet anders. De band creëerde een massief geluid zonder gebruik van elektrische gitaar.’ (Jury Westtalent)

‘Songwriter Bruyneel weet hoe hij een song schrijven moet. ‘Lord, I fear eternity’ is een prachtig, in eenvoud gedrenkt kat-en-muisspel tussen de mannen- en vrouwenstemmen, terwijl de rijkere sound van ‘It’s a pleasure’ een boeiende, enigmatische sfeer creëert.’ (Indiestyle)

‘Dat uitgerekend opener ‘I will handle it for now’ een ticket voor De Nieuwe Lichting betekende is geen toeval. De rest van de nummers is al van even hoogstaande kwaliteit, met het zonnige ‘Lord, I fear eternity’ op kop. Zalig.’ (RifRaf)

‘Belangrijk zijn de poëtische, raadselachtige teksten van Bruyneel waarin naakte beren, rondtrekkende circussen en smaragden figureren. Elke song is een impressionistisch, soms magisch realistisch verhaal waarin elke stem een personage speelt.’ (daMusic)

‘Uncle Wellington’s Wives was de enige band die van stilte een instrument maakte. Het Entrepot had al z’n portie bier binnen, en schrok. En werd stil.’ (Radio Quindo)

The twilight zones, that is where the magic occurs. Swung between jazz, hip-hop and narrative folk, Uncle Wellington creates a universe in which hybrid drums are seductively intertwining with melancholic folktronica. Between acoustic pop and analogue experiment. Between raw poetry and sweet delusion.

In 2015 Uncle Wellington recorded the EP ‘When It Takes A Lot Of Time’ with producer Jasper Maekelberg. The same year they got into the finals of Jonge Wolven, Verse Vis and Westtalent. In 2016 the band released the single ‘The Catcher’, produced by Filip Tanghe (Balthazar).


Jonas Bruyneel (Boonyi)

Frie Mechele (Frie Maline)

Esther Coorevits (I Will, I Swear)

Sven Sabbe (Modern Art)

Renaud Debruyne (Shore Shot)


A crackling fire, some hot chocolate, a blanket. And this song, which is perfect for the radio. (Studio Brussel)

The lead singer captivated the audience with her voice. With a sound that reminds you of Portishead, this was bound to happen. The band created a solid sound without using an electric guitar.  (Jury Westtalent)

Songwriter Bruyneel knows how to write a song. ‘Lord, I fear eternity’ is a wonderful, simple game of cat and mouse between male and female voices. On the other hand, ‘It’s a pleasure’ offers you a richer sound that creates a gripping and enigmatic atmosphere. (Indiestyle)

No wonder that opening song “I will handle it for now” turned heads at De Nieuwe Lichting . The other songs are just as engrossing, especially ‘Lord I fear eternity’. (RifRaf)

The poetic, puzzling lyrics of Bruyneel involve naked bears, travelling circuses and emerald protagonists. Each song creates an impressionistic tale in which the voices represent different characters. Sometimes Bruyneel incorporates Magic Realism in his texts. (da Music)

Uncle Wellington’s Wives was the only band that made silence into an instrument. The audience at Het Entrepot had emptied their beers and stood in awe. They just fell silent. (Radio Quindo)

Upcoming shows

View all

News

View all